Ik ben Europeaan

Een persoonlijk pleidooi voor een verenigd en solidair Europa.

Ik geloof in een groot, verenigd Europa dat ondanks haar diversiteit samen kan komen om de grote vraagstukken van vandaag aan te pakken. Een Europa van communes en vakbonden, van gerechtigheid en broederschap. Een confederatie die in de wereld staat om haar te verbeteren, haar historische fouten toegeeft en de wonden wil helen. Een Europa dat deel uitmaakt van één socialistisch wereldsysteem. Dat is waar ik voor vecht.

Is dit een naïeve droom? Misschien. Mij maakt het niet uit of het dat is. Als socialist zijn we sowieso dromers, strijders en vooral heel erg eigenwijs. Onze kracht ligt daar; in ons dromen van een betere wereld, in onze lust om verandering tot stand te brengen, in onze wil om onze eigen vrije tijd, bloed, zweet en tranen, daarin te steken. Dat we niet alleen voor onszelf, maar ook voor de medemens vechten. Daarom hou ik van de beweging.

Natuurlijk moeten we pragmatisch zijn, maar deze pragmatiek mag onze doelen niet doen verwateren. Ons doel moet niet het winnen van verkiezingen zijn, of het aanpassen of toevoegen van een specifiek beleidspunt, maar het daadwerkelijk verwezenlijken van onze idealen. Als socialist moet je anderen niet volgen, maar jezelf leiden: met je eigen ideeën komen en hen durven te uiten.

Je hoeft het niet altijd met elk nieuw idee eens te zijn, maar deze diversiteit is op links een van onze grootste krachten. Een grote groep mensen met verschillende achtergronden, denkwijzen, en ideeën zal elkaar scherp houden en samen goede plannen maken. Dogmatiek en het niet tolereren van andere meningen leidt alleen tot een beweging die faalt en langzaam uitsterft, met leden die wegvallen en weinigen die lid willen worden.

Onze beste verdediging tegen reactionairen is die diversiteit van linkse ideeën. Als je je leiders niet mag tegenspreken, kan je ze niet tegenspreken als zij fout zitten als zij de reactionaire kant opgaan, en daar steeds verder in vast komen te zitten terwijl kritische kameraden opstappen, worden weggestuurd of in angst stil blijven. Zo zorgt democratie ervoor dat wij beter verenigd zijn en ons volledig kunnen inzetten voor elkaar en voor een betere wereld.

Als wij ideeën kunnen uitwisselen, elkaar respecteren en open staan voor kritiek, dan kunnen wij écht voor elkaar strijden als het moet. Vriendschap is de sterkste verbinding voor bewegingen. Zonder vriendschap eindigt het in opportunisme, splitsingen en haat naar anderen met hun eigen dromen en ideeën. Vriendschap houdt de beweging leuk, dat wij niet in constante miseré moeten doorwerken voor een groot doel dat wij waarschijnlijk niet in onze levens gaan zien. Deze vriendschap maakt ons allemaal échte kameraden.